Muggenziften

Hier en daar lees ik dat de muggen weer heerlijk in opkomst zijn. Geen slaapkamer lijkt veilig en elke nacht wordt er wel iemand leeg gezogen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er dit jaar weinig last van heb, al kan ik me nog wel wat bulten herinneren. Zo weet ik nog dat ik met twee dichte ogen wakker werd, wakker worden en je ogen niet open kunnen krijgen. Oma gelijk met azijn aan de gang want dat helpt tegen de jeuk. 'Nee, je moet er met je nagel een kruis in maken' zei mijn broer. Hoe kerf je een kruis met je nagel in een bult ter grote van je hele hand? De optie van oma leek ons nog het beste dus was ik de hele dag in de weer met natte lappen. Jawel muskitos, jullie brengen hele volksstammen tot waanzin met dat geprik. Sommige muggen lijken ware afstammelingen van Dracula te zijn want ze hebben aan één slurpje per nacht niet genoeg. Prikken zullen ze tot je eruit ziet als een mislukte krentenbol. 

Zo herinner ik me mijn twee oudste kids nog na een nachtje slapen. Wij woonden aan een sloot en als je de luchtfilters al open zette wisten die prikkrengen al binnen te dringen. Het leek wel of ze door de hor naar binnen werden gezogen. Ik kwam de kinderkamer in en daar werd ik aangekeken door twee smoeltjes onder de bulten. Het leek een ware aanslag en gelijk ging ik op jacht. Binnen notime had ik ze naar de andere wereld geslagen TSJASKKA! Wat niet wegneemt dat mijn frutseltjes nog steeds onder de bulten zaten, het zag er werkelijk waar niet uit! Gelukkig is het goed gekomen, de waterpokken hadden meer schade aangericht dan de muggen. Nou kwam ik vandaag een plaatje tegen wat mij aan het denken heeft gezet. De wetenschap is al zover dat ze oren op muizen kunnen klonen, is er niet een mogelijkheid om muggen vet te laten zuigen? Daar heb ik best een weekje jeuk voor over! 

Tot de volgende wonder 

Hairpoint on stage

Maanden hebben de leerlingen er naartoe geleefd, uren hebben ze geoefend en vandaag kregen we dan eindelijk het eindresultaat te zien. Elk jaar organiseert Kappers Academie Hairpoint een eindejaarsshow waar alle leerlingen hun kunnen laten zien aan een groot publiek. De show werd voor de derde keer gehouden in de Broodfabriek, deze heeft een ware metamorfose ondergaan! Wat zag de zaal er geweldig uit, van binnenkomst tot de zalen, ze zijn totaal onherkenbaar geworden, maar dat even ter zijde. Om één uur was het dan zover; de opening van een middag genieten, en genoten hebben we! De één nog mooier en grootser dan de ander en ik heb alles van heel dichtbij mogen aanschouwen. Zoals jullie weten presenteer ik vaker shows en dit jaar mocht ik de show aan elkaar praten op mijn eigen manier. Mijn klas werd begeleid door mijn collega en was daarmee in goede handen. Zo langzamerhand kwamen de meiden binnen druppelen en om half één stonden ze al startklaar om hun kunnen te mogen presenteren. Geloven jullie mij als ik vertel dat de jury geen gemakkelijke taak had? Toch hebben ze in alle eerlijkheid de juiste keuzes gemaakt, een hele prestatie aangezien er vele potentiële winnaars rond liepen.  

Uiteraard werd deze dag en geweldig feest met een lach en een traan. Voor velen was het de eerste keer en ik weet zeker dat ze genoeg ideetjes hebben opgedaan voor volgend jaar. Degene die in de prijzen zijn gevallen uit mijn klas zijn Larissa (derde plaats), Denise (tweede plaats) en de winnaar is Puck van Nierop. Zij liep op stelten achter haar marionet inclusief trommel. Zoveel respect hoe zij dit heeft weten neer te zetten! Natuurlijk ben ik zo trots als een ouwe aap op mijn meiden. Zij wisten een ieder te verbazen met hun creativiteit en uitvoering, dat doet hun goed, maar mij ook! Hier gaan we morgen nog eens leuk over na praten, ik heb genoten van jullie kanjers! Voor degene die er niet bij waren, jullie hebben echt een geweldige show gemist. 

Tot de volgende wonder

Moederdag anno vroeger

Jawel, het is weer nekken breken bij binnenkomst; zondag is het moederdag! De afgelopen weken stroomde de folders weer door de brievenbus. Onze deur kwam weer met dezelfde noodgang terug zetten bij het open doen, zoveel bomen die er op de mat lagen. Als je nu nog geen moederdagcadeautje kan vinden dan vrees ik dat het niet meer gaat lukken voor a.s. zondag. Waar zijn de zelfgemaakte macaroni broches gebleven, die door de koters in elkaar geflanst zijn? Je weet wel, van die zelf gemaakte moederdag dingen waarbij je de zweetdruppels nog kon ruiken, zo hard hadden ze eraan gewerkt. Hoeveel beschilderde stenen ik niet heb gekregen zijn niet te tellen, maar wat is dat toch leuk! Als het grut dan rond tien uur met hun spul en zelfgemaakt ontbijt naast je bed staan ben je alle ergernis toch vergeten? Ja lieve bloglezers, jullie lezen het goed, ergernissen!

Laat ik even terug gaan naar de tijd tussen wakker worden en wachten op wat komen gaat. Mijn biologische wekker gaat rond half acht, dat zit nou éénmaal in het gestel en zie dat er maar eens uit te krijgen. Normaal gesproken stap je het bed uit en gaat na een kop thee en een siggie het ontbijt regelen van de langslapers. Dat doe je niet want het betreden van de keuken is je de avond ervoor strikt verboden. Naast je ligt Dick de boswachter het bomen orkest te dirigeren, gezellig. Zelfs in de rest van de slaapkamers is het verdacht stil. Om de tijd te doden lees ik nog maar een boek. Eindelijk hoor ik na ruim een uur iemand uit een kamer komen en ik donder mijn boek naast het bed en doe net of ik nog in dromenland lig. Daar komt het oudste vruchtje al met haar koppie om de deur en probeert papa uit zijn coma te trekken. Ook hier doe ik net of ik nog slaap en duw wat met mijn gat tegen papa om hem het teken te geven dat hij nu echt moet gaan helpen wil ik straks mijn keuken nog kunnen herkennen. Uiteindelijk trekt het hele spul naar beneden en zeggen op harde fluistertoon dat ze stil moeten zijn, anders wordt mama wakker! Hallo, ik lig hier ondertussen al anderhalf uur wortel te schieten! In de tussentijd vis ik mijn boek weer van de grond en ben al snel weer in mijn verhaal, op de achtergrond hoor ik rinkelende kopjes en pannen. Uiteindelijk hoor ik ze weer naar boven komen, arm boek krijgt weer een slinger richting de grond en ik pers mijn ogen stijf op elkaar. DIT stukje is zo niet leuk aan moederdag, dat wachten! Wat er daarna komt is zo aandoenlijk, vier paar kinderkoppies komen je kamer binnen, dat heeft papa goed geregisseerd! Met liefde ontvang ik de schatjes op het bed en pak het dienblad aan waar een eigen gemaakt ontbijt op staat. Deze bestaat uit een witte boterham ZONDER boter, een plakje kaas die al een uur naast de koelkast heeft gestaan en een gekookt eitje. Daarnaast een kom thee MET suiker *YEK*, deze laat ik wel koud worden.  De boterham vouw ik dubbel en geef de kleinste twee er een stuk van. Brood zonder boter krijg ik zelfs na twee uur wachten niet weg. Daar zitten ze dan op het bed en wachten geduldig tot ik de cadeautjes heb uitgepakt. Je moet die koppies zien, een smile van oor tot oor die staan te glimmen omdat mama het mooi vind. Kijk dat is nou mijn moederdagcadeautje, vier trotse kinderen op wat ze zelf gemaakt hebben.  Het maakt niet uit wat je van je kind krijgt, een dikke knuffel is al voldoende om mijn moederhart te doen smelten. Eerlijk gezegd vind ik het jammer dat ze nu te groot zijn voor die eigen gemaakte pakjes, het had toch wel zijn charmes. Dit jaar doen we het anders, mama gaat gewoon naar beneden als de rest nog in bed ligt te luimen en ik maak wel een lekker ontbijt voor de meute, dat bespaard enorm veel kruimels in mijn bed en een hoop rommel in de keuken!

Tot de volgende wonder

'Skinny' vol liefde...

'Mam, welk liedje moet ik nou gaan zingen, help me nou!' Dat waren de eerste woorden toen Sanne hoorde dat ze een demo mocht gaan inzingen. Als een razende werd er gezocht op Youtube en al snel was het een feit, dit moest het gaan worden. Ze had een nummer uitgezocht en begon vol enthousiasme te oefenen. 'Maar mam, deze kan ik ook wel zingen, zal ik die dan maar doen?' Geen nood, doen we ze toch allebei? Hup aan de slag, dat worden twee nummers instuderen. 'Zouden ze het erg vinden als ik nog een nummer mee neem want dit nummer vind ik ook wel leuk.' Ja hallo, we gaan een demo opnemen, geen hele cd! Uiteindelijk zijn het vier nummers geworden en wat was het een feest. Er was ons al vertelt dat het verstandig zou zijn om meer nummers mee te nemen, stel dat het zo goed gaat en Sanne het leuk zou vinden om nog een lied te zingen.  Sanne wist niet wat er op haar af kwam, ze had werkelijk geen idee! Timide kwam ze aan in Schiedam en keek even de welbekende kat uit de boom.Nou zijn Jaap en Vincent echte 'audiofielen' en waren in het begin nog bezig om de muziek goed te stellen op de stem van Sanne, dat is nog een heel secuur werkje kan ik je zeggen. Voor Sanne is het wachten tot er gezongen kon worden. Na wat 'dry runs' hebben we een pauze ingelast en genoten we in de tuin van het zonnetje. Soms moet je gewoon even naar goudvissen loeren, die schijnen erg rustgevend te werken in zo'n situatie. Nou en of het heeft gewerkt, na anderhalf uur stond het eerste nummer erop! Sanne liet een ieder nogmaals verbazen en dat voor een eerste keer, WOW! Uiteindelijk ging het allemaal zo snel, dat goudvissen loeren had een positieve uitwerking en Sanne had vertrouwen gekregen in Jaap en Vincent, die ze voor deze dag nog nooit had ontmoet. 'Skinny Love' stond er zo snel op, daar had Sanne maar één take voor nodig, ik doe het haar niet na. 

Aan deze ervaring zijn heel wat jaartjes van oefenen vooraf gegaan. Ik zie haar nog staan op haar teentjes. Ze kon amper bij de toetsen en Beer zat altijd op de zware bas toon want die werd toch nooit gebruikt. Jammer dat er toen geen smartfoons waren want dat had geinig film materiaal opgeleverd. Nu jaren later hoeft ze een nummer maar een paar keer te horen en ze speelt het na. Zelfs de pedalen worden goed gebruikt. Nu bijna een week na de opnamen van haar demo's heeft ze al een fanpagina op facebook. Door het overdonderende stemgeluid van Sanne, waarmee ze de demo-dag bij een ieder verbazing op het gezicht toverde, hebben deze schatten van 'audiofielen', waar de demo's zijn opgenomen, 'on the spot' besloten om Sanne zelfs een eigen website aan te bieden om dit jonge talent op z'n minst een podium te geven onder haar eigen naam  Hier staan de vier demo's voor een gedeelte op zodat een ieder kan genieten van het fragiele eigen stemgeluid van ons jongste schatje. Wij zijn super trots op Sanne en hopen dat ze met heel veel plezier muziek blijft maken.

Tot de volgende wonder

Doe eens gek en spring in de paal

Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou meemaken, wat heb ik toch een geweldig leven met veel uitdagingen. Deze workshop kregen we aangeboden van Olga, zij heeft een paaldans academy in Rotterdam, geweldig! Gisteren was het dan zover, eindelijk hebben we met de finalisten van de Miss Plussize Fashion verkiezing en organisatie eens flink ze spieren kunnen testen. Ik kan jullie melden dat mijn spieren nog prima werken, al houden ze op dit moment een after party in mijn lichaam, wat een spierpijn! Maar wat trek je nou aan tijdens het paaldansen, ik heb geen plank met sportkleding in mijn walk in kast. 'Geen probleem Syl, ik neem wel genoeg mee,' zei Ivon en zo had ook ik iets van sportkleding. Beetje jammer toen bleek dat het een corrigerende tent was, maar een kniesoor die daar op heeft gelet. In mijn hemd, tent en gympies stond ik de springen van ongeduld en stiekem probeerde ik me om de paal te vouwen. Zo dan, dat valt vies tegen zeg, lag bijna naast de paal. 

'Dames we gaan beginnen met een warming up,' en daar stonden we dan met z'n allen de spiertjes warm te dansen. Iris mocht als winnares beginnen en dat gaf de rest de ruimte om de kunst af te kijken. Het leek wel origami al die capriolen die Iris ons liet zien. Gek genoeg ging het buitengewoon goed met veel Kodak momenten. We gingen als een speer rond die palen, ik was erg enthousiast! Nou moet ik weer niet TE enthousiast worden, anders staat er binnen de kortste keren een danspaal in ons hobbyhok! Na het paaldansen hebben we heerlijk gegeten bij Shabu Shabu, heel vervelend natuurlijk... NOT! Bij thuiskomst stapte ik de auto uit, dat zeg ik niet goed. Bij thuiskomst strompelde ik mijn auto uit en kwam maar langzaam op gang. Elke spier rond de bilnaad en bovenbenen waren overbelast, ik kon werkelijk mijn ene voet maar moeizaam voor de andere plaatsen. Vanmorgen kwam de kater, de spierpijn was nog heviger geworden. Bij het wakker worden leek het wel of ik op een te klein fietsje met kinderzadel de vierdaagse van Nijmegen had gefietst, niet normaal. Al met al een geweldige ervaring die ik zeker bij een ieder kan aanraden, al moet je het de volgende dag bezuren met spierpijn, het was het meer dan waard!

Tot de volgende wonder

Nobody is perfect

 'Mam, kom je overmorgen nog kijken bij het open podium op school? Ik regel wel een kaartje voor je mam.'  Tuurlik, ik pas mijn drukke schema aan om bij haar te gaan kijken, is altijd een feest. Dat niemand perfect is hoef ik hier eigenlijk niet neer te pennen, daar zijn legio voorbeelden van. Toch klonk mijn jongste vruchtje gisteren tijdens het open podium op haar school almost perfect! Mag ik even zeggen dat ik mijn mond even van de grond moest rapen toen ik haar de akoestische versie van Jessy J's Nobody is perfect hoorde zingen, en dat onder begeleiding van Jelle op de gitaar. Dan groeit je moederhart drie maten en staan de trotse tranen in je ogen te glimmen als een hondenpiep in de maneschijn kan ik jullie vertellen. Vorig jaar liet ze ons al verbazen met een mooi gezongen nummer. Nu een jaar later is ze zo gegroeid dat ik me niet meer hoeft af te vragen wat Sanne het liefst voor haar werk wil doen; muziek maken! Al vinden ze hier thuis dat ze eens wat minder op de piano moet spelen, ik vind het alleen maar leuk. Als ouders hoeven we haar niet te stimuleren want dat kan madam heel goed zelf. 

Jaren terug stond er in de etalage van mijn werkgever een piano en die moest op een gegeven moment weg. Nou ben ik er gek op, zeker als het een mooi ding is en mijn huiskamer kan opleuken. Ik deed het eigenlijk voor de kaarsenstandaard die de piano aan beide kanten sierde en wat dacht je van al mijn familiefoto's die ik erop kon zetten, in één woord geweldig! 'Nou Syl, als je vervoer kan regelen dan mag je hem hebben.' In notime stond de piano bij ons thuis, geen hond die erop zou spelen maar hij was zo mooi! Had ik het even mis, onze jongste telg begon er al snel op te spelen, eerst losse noten wat al snel een herkenbaar deuntje bleek te zijn. Als vier jarige dreumes trok de piano haar aan als bijen op honing. Na een paar maanden elke dag het gepingel te hebben moeten aanhoren had ze al een geheel eigen repertoire opgebouwd wat herkenbaar was als zijnde de Disney classics. Het begon voorzichtig met één hand en Beer op de bas toetsen. Elke morgen stond ze bijna op haar tenen om maar te kunnen spelen, zo cute. Nu elf jaar later begeleid ze zichzelf met wat accoorden en zingt ze samen met mamsie er lekker op los. Zij start een nummer van Adele en mamsie zingt er een ander nummer doorheen, ik geniet hier enorm van. Tot gisteren, wat ik toen hoorde deed mij verbazend. Ineens voelde ik mijn pijnlijke voeten niet meer en deed mij de spierpijn in mijn billen vergeten. Sanne stond daar met een zelfverzekerdheid haar ding te doen samen met Jelle. Ze had me wel vertelt dat ze een nummer ging zingen maar dat het zo klonk wist ik echt niet. Ik heb het stiekem opgenomen met mijn mobiel en op youtube geplaatst, oordeel zelf!

Tot de volgende wonder

Paracetamolmutsjes

Vandaag was weer een leuke dag om vast te leggen in een blogje. Gisteren ben ik extra vroeg naar bed gegaan om uitgerust naar Poeldijk te rijden met mijn collega's. Om tien over zeven stapte ik als ijslolly bij Hairpoint binnen alwaar mijn collega's al in stand ontdooien hun koffie naar binnen slobberden. Zo vroeg in de morgen is dat een zeer welkom drankje en al snel wist ook ik blind de weg naar het koffie apparaat te vinden. Marcel had voor deze gelegenheid vier prachtige hoofdtooitjes gemaakt en was ook super vroeg zijn bed uit gekomen om deze prachtige dingen op ons hoofd te bevestigen. Ik kan jullie melden dat ze goed zijn blijven zitten en ik heb nu nog steeds haarpijn. Enfin, wij gingen met de banaan naar Poeldijk en wisten dat het erg druk zou zijn. Iedereen wilde een mooie plek omdat Maxima het evenement met een gongslag zou openen. Zie je het al voor je, vier docenten in kostuum met hoofdtooi die ons gelijk vijftien centimeter langer maakte. Prop dat maar eens in een banaan zonder dakraam. Arme Daniëlle zat ook nog eens wijdbeens omdat de stoel los stond, te erg! Zet vier losgeslagen vrouwen in een gele auto en je hebt geheid lol.

De beveiliging was goed geregeld, zonder bandje kwam je er niet in. Maar éénmaal het bandje om je pols dan mocht je er ook niet meer uit i.v.m. de komst van Maxima. We hebben haar van zeer dichtbij mogen zien, al kregen wij veel leerlingen die een match wilde met ons. Tja, dan heb je even geen tijd voor de prinses en als de leerlingen dan weer verder gaan zagen we nog net een kruintje van Maxima.  Al met al was het een erg leuke dag, Janice is een perfecte gastvrouw, het ontbrak ons aan niets. In alle vroegte heeft ze broodjes staan smeren, heeft snoepjes, koekjes en drinken in de koffer gestopt en was het organisatorisch weer prima geregeld. Het is toch wel een aparte ervaring om in een ruimte te lopen waar het wemelde van de oortjes, lees beveiliging. Mijn jongste vruchtje had alleen haar hand maar uit te hoeven steken om haar een hand te geven, dat durfde ze nou net niet. Wim Lex heeft ze al twee keer mogen ontmoeten dus waarom Maxima dan niet? Het kriebelde wel bij haar, al heeft ze goed naar de instructies geluisterd. Net zat ik nog even naar de WOS te kijken en daar hoorde ik dat er zeven kinderen waren bevangen door de kou omdat ze nog niet naar binnen mochten. Ach, een warme kop choco doet wonderen, al hebben ze Maxima denk ik net gemist.

Tot de volgende wonder