Klus dyslectie

Wat doe je als je echtgenoot een hekel heeft aan klusjes, je zelf wel van klussen houd en dat het liefst met je partner wilt doen? Met dit probleem loop ik al vanaf ik hem ken. In ons vorige huis probeerde hij een lamp op te hangen in de hal, het lampje hing maar de gemeentestop was opgeblazen. Een keukenkastje wat eruit lag, hubby zet hem er weer in en het land na drie dagen bovenop mijn voet. Natuurlijk ben ik heel blij met mijn klus dyslectische ventje, het is gewoon niet zijn ding. Als ik al roep dat we nodig de muren en het plafond moeten schilderen roept hij tot over drie dagen! Zijn gezicht staat op moeilijk kijken en het liefst roept hij de hulp in van een klusjesman. Ja heel leuk, maar dat kost centen en die hebben we hard nodig om de zooi te kunnen bekostigen. Het gevolg is dat mamsie overal aan begint en we eindigen met een Lau en Tiny imitatie. Kortom, ik moet het hem gewoon niet vragen, maar wie helpt mij dan? Eigenlijk moet ik nog even geduld hebben want onze jongste zoon heeft de gene van zijn moeder geërfd en die vindt klussen wel leuk! Hij gaat volgend schooljaar naar de bovenbouw en heeft voor de richting bouw breed gekozen. Het liefst bouwt hij leuke dingen van hout, nou dat komt goed scheet, mamsie gaat nu alvast een lijst met meubels voor je maken, kan je die aan je leraar geven. Sanne heeft de gene van papa, die zegt bij voorbaat al dat ze iets niet kan en probeert het niet eens. Sytse staat met mamsie te koken, terwijl zijn tweelingzus niet eens weet hoe de magnetron werkt! Zij laat met gemak nog een ei ontploffen in de pan.

Gelukkig heeft mijn lieverd andere kwaliteiten die een klusjesman weer niet heeft. Zo is hij een Nederlands talenwonder, behulpzaam, een photoshopper in hart en nieren en houd hij onvoorwaardelijk van mij en zijn kids. Hij lijkt op zijn moeder, die ging ook het liefst op vakantie als er in huis wat gedaan moest worden. Ach, als dat het enige is dan heb ik helemaal niet te klagen, samen maken we ons huisje tot een paleisje. Het wordt ons paleisje en wij zijn er heel blij mee. Klus dyslecticus of niet, ik word nog steeds op de vingers getikt als er in mijn blog een ieniemienie schrijffoutje staat; 'FOEI Syl, dat je dat niet eens weet!' krijg ik dan te horen. Tja, we vullen elkaar perfect aan, geweldig toch?

Tot de volgende wonder

Ingewikkelde zaak

Bij het zien van het plaatje moest ik ineens denken aan een verhaal, waar ik als bakvis van dertien nog niet veel van snapte. In de huiskamer zaten oma, mijn tante en mijn moeder aan de koffie. Het gesprek kwam op onze buren, een ouder echtpaar en de opa en oma van een meisje wat ik kende. Het ging over kinderen krijgen en mijn oren stonden direct op steeltjes om maar niets te hoeven missen van het verhaal.; Het heeft wel vijf jaar geduurd voordat ze kinderen kregen, dat meneer pastoor dacht dat ze onvruchtbaar was' zei mijn tante. 'Hadden ze zich maar nooit voortgeplant, wat een draak van een dochter hebben ze op de wereld gezet' was het antwoord van mijn moeder. Maar oma wist precies wat er gaande was, ze waren al jaren aan het oefenen en zijn toen maar eens naar een dokter gegaan. Na een afspraak te hebben gemaakt bij de arts moest het stel voor onderzoeken naar de specialist. Beiden hebben een vruchtbaarheidstest gedaan en daar mankeerde niets aan, ze waren zo vruchtbaar als maar kon. Nadat ze de uitslag hadden aangehoord snapte het jonge stel er geen bal meer van, wat moesten ze nu nog doen om zwanger te raken. 'Mag ik zo vrij zijn te vragen hoe u HET doet?' vroeg de arts. Kennelijk ging er iets heel erg mis, ze zouden toch wel sexuele voorlichting hebben genoten? 'Nou, we doen het zoals ieder normaal mens, via de navel.' Mijn moeder begon te lachen en mijn tante verslikte zich in de koffie, over oma maar te zwijgen. Die begon met een rooie boei van schaamte te grinniken, het was niet gepast om hier nou krom van het lachen te liggen. Ik snapte er niets van, via de navel kinderen krijgen? Hoe werkte dat dan, plante je daar dan een zaadje en hoe kwam je dan aan die zaadjes?

Uiteindelijk is het nog goed gekomen met de buren, ze hebben twee kinderen gekregen. Het moet toch wel heel genant zijn om van een specialist sexuele voorlichting te krijgen. Het heeft niet lang geduurd voordat nummer één zich aanmelden, een heks van een dochter. Dat moet vast een foutje zijn geweest, vader had wel een heel vreemd zaadje achter gelaten bij moeder. Ach, alle begin is moeilijk, bij de tweede hadden ze iets meer hun best gedaan.

Tot de volgende wonder

Doe de hoelahoep

Als we dan toch even terug in de tijd gaan moet ik jullie dit hilarische verhaal vertellen. In mijn tienerjaren stonden wij op een camping in Venendaal; de 'Batterijen' genaamd. Wij stonden op het trekkersveldje en vonden het zo leuk dat we het jaar daarop een caravan hadden gekocht langs het spoor. Elk half uur kwam er een trein langs, maar na een week hoorde je die al niet meer. Wij stonden op een veldje waar aan de overkant Marinka met haar ouders stond. Marinka was een schattig klein propje en kon het heel goed vinden met mijn jongste twee zusjes. Ze stonden op en waren de hele dag zoet met kinderzaken. In die tijd was het hoelahoepen erg in trek, we hadden de hoeps dan ook meegenomen van huis. Ook Marinka had een hoelahoep, je moest dat spul zien gaan, geweldig. Daar kreeg in ineens een brainwave, dit trio moest meedoen met de camping afsluiter! Al snel begonnen we te oefenen om een choreografie in elkaar te zetten, natuurlijk kreeg het trio hulp van grote zus. Elke dag werd er druk geoefend tot de sip kijkende meiden niet meer konden. Marinka kreeg al snel last van spierpijn en mijn jongste zusje was er ook wel even klaar mee. Het kon mij niet boeien, elke dag minimaal twee uur oefenen, of ze moesten een flater willen slaan. Al zuchtend en steunend gingen de meiden weer aan de hoepel, 'wel blijven lachen he dames, zo ziet het er niet uit' zei ik tijdens het oefenen. In mijn hoofd was ik al druk bezig voor de outfit, die moest wel kloppen met de rest. Van crépe papier had ik een topje en een rokje gemaakt, blauw met rood ik vergeet het nooit meer.

De avond van de voorstelling is begonnen. Het 'Visnet' is omgebouwd als theater en iedere camping ganger zat in zijn eigen meegebrachte stoel voor het podium. Er werd wat af 'gekaraokt', de één nog valser dan de ander maar dat mocht de pret niet drukken. Het wachten was op de drie meiden die op een lekker hoelanummer gingen laten zien wat zij allemaal met de hoepel konden. De zenuwen gierde door mijn lichaam, als er maar niets fout ging, dat zou ik zo sneu vinden. Daar kwamen ze het podium op, gingen staan zoals we geoefend hadden. Het nummer werd gestart en daar gingen de hoepels om de middel. Op zich ging het redelijk gelijk, het publiek klapte vrolijk mee. Tot het moment dat bij Marinka het rokje begon te zakken, hilarisch! Met een strak koppie ging ze gewoon door met hoepelen, zo knap. Aangezien mijn twee zusjes haar niet alleen in haar bikinislip wilde laten staan schudde zij ook hun rokje af zodat het leek of het bij de act hoorde. Ik keek om me heen en de hele camping lach krom van het lachen. Weken later hadden ze het nog over hun act, wat als serieus begon eindigde als een super act die bij velen bij is gebleven als een hilarische hoeladans.

Tot de volgende wonder

*EDIT* Thx to my sistah, zij had er nog beeldmateriaal van

Joepie de poepie!

'Bah ome Willem, dat is vies, een broodje poep!' Ik hoor het één van de geitenbreiers nog zeggen. Het geweldige lied van ome Willem, wie is er niet groot mee geworden. Elke woensdagmiddag zaten we voor de buis te kijken naar de film van ome Willem, samen met Teun, Toon en August. Vanmorgen kwam ik tijdens het zappen ome Willem tegen, spontaan kwam het stoute kind in me naar boven. Het mooiste was toch wel als ome Willem achter zijn drumstel zong of wij een broodje poep luste, geweldig! In die tijd waren de poep en pies verhalen al zeer lachwekkend, niet te vergeten als er weer zo'n kleuter moest plassen. Zij werden dan meegestuurd met een plasgeitenbreier. Ik heb nooit begrepen wie dat dan waren, nooit zag je ze in beeld. De voorstelling die ik er van had waren een paar kerels met een po op hun hoofd, zo moest een plasgeitenbreier er in mijn beleving uit hebben gezien. Van het prille begin tot de laatste letter van de aftiteling genoot ik van de film van ome Willem, hier ging ik echt voor zitten. Volgens mij was dit het eerste interactieve programma, mijn broer en twee zusjes zaten iedere week mee te zingen en te schreeuwen bij Jan Klaassen, het liefst kropen we in de tv. Nee, ik heb erg leuke herinneringen aan de film van ome Willem. Mijn favoriet was toch wel de onnozele August, Toon kon ik soms niet uitstaan, de betweter! Hij wist alles beter en was wel de grote treiterkop. Mijn broer vond ik net een Toon, pestkoppen waren het!

Toen ik ome Willem een beetje ontgroeid was kregen we Theo en Thea, wat een verschrikkelijk programma vond ik dat zeg. Ik was toen net begonnen als kapper en in de salon sprak men er schande van. 'Ik snap niet dat je je kind daar naar laat kijken' kreeg ik al snel te horen van de klanten. Het taalgebruik was uit den boze, ouders die hun kinderen hier naar lieten kijken moesten acuut in de heropvoeding. In die tijd had ik klanten met kinderen die geen mama of papa tegen hun ouders zeiden, nee ze noemde hun ouders bij de voornaam, nou vraag ik je! 'Nee in een vrije opvoeding moet dat kunnen.' Sorry hoor, zelfs ik vond dat toendertijd een rare gewaarwording, je noemt je ouders toch gewoon pap of mam? Het klonk ook heel raar om zo'n nieuwerwetse kleuter hun ouders bij de voornaam te horen noemen, alsof het schoolvriendjes waren. Hebben zij dan nooit iets van respect mee gekregen? De ouders werden ook nooit aangesproken met U, altijd dat 'jijen' en 'jouwen', verschrikkelijk gewoon! Ik hoefde dat echt niet te proberen om mijn moeder bij haar voornaam te noemen, als kleuter wist ik niet eens hoe mijn moeder heette! In mijn ogen was haar naam mama en dat van mijn vader papa. Zou dat de uitwerking zijn van het wekelijks kijken naar de film van ome Willem? Zelfs mijn ouders konden lachen om het broodje poep.

Tot de volgende wonder

Knikkerkampioen

Zo'n drie jaar geleden deed Sytse mee met de voorrondes, gehouden in het mooie Rijswijk, van de Nationale Knikkerkampioenschappen. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren, Sytse belde mamsie om het grote nieuws te vertellen. 'Mam! Ik ben de knikker Koning van Rijswijk!' De knikker wattes??? Hij had, zonder dat wij ouders ervan wisten, meegedaan. Hiervoor moest hij zich via internet hebben opgegeven, via Jetix was er een oproep op tv geweest en ik wist van niets. Echt iets voor mijn zoon om zo innovatief te zijn, alleen hij zou dat doen. 'Wat heb je nu gewonnen dan?' vroeg ik hem. 'Mam ik heb een beker gewonnen, een T-shirt, een rubicscube en ik mag meedoen met de finale in Walibi, gaaf he?' Helemaal super, hij zou met papa en Joanne gaan daar ik moest werken en geen vrij kon krijgen. Hij had de dag van zijn leven en is op de zestiende plek beland. Zijn laatste wedstrijd ging niet helemaal super, zijn tegenstander speelde vals en dit was niet gezien door de organisatie. Hoe jammer het ook was, hij feliciteerde zijn laatste tegenstander en gaf de organisatie nog een hand en bedankte hen voor het meespelen. Hoe koelbloedig is mijn zoon, jammer genoeg niet gewonnen maar wel blij omdat hij nu eindelijk in de achtbaan kon.

Dit deed mij denken aan mijn eigen knikker tijd, dit lijkt alweer een eeuw geleden. Thuis hadden wij een grote ronde waspoederton waar al onze knikkers in zaten. Thuis speelde wij niet voor het 'eggie' en alles verdween in de grote ronde waston. Op een dag nam ik een megagrote lodder mee naar school. Hij had de meest prachtige kleurencombinatie en ik was er verliefd op. In de pauze zag een jongen uit mijn klas de lodder en zei; 'Zullen we een potje doen, ik al mijn knikkers tegen jou lodder?' Dat zou dan moeten gebeuren na school want de pauze was al om. De hele les heb ik zitten twijfelen of ik wel moest spelen om mijn lodder. Uiteindelijk heb ik besloten om het toch te doen en om kwart voor vier stond de hele klas om ons heen. Ik gooide mijn lodder en kwam bijna in de pot. De knikkers werden gegooid, het leken er wel honderd! Helaas had ik niet gewonnen en mijn klasgenote mocht beginnen. Er kwamen steeds meer kinderen omheen staan en toen er nog maar drie knikkers lagen was ik aan de beurt. Het is nu of nooit, dit moet een makkie zijn. Ik mikte, schoof de vinger tegen de gekleurde knikker en... ik miste! Hoe kan dat nou, die had er gewoon in moeten zitten. Mijn klasgenote zat al handenwrijvend te lachen en dacht dit wel even te winnen, ook hij miste de pot en het was weer mijn beurt. Nog nooit was er zoveel spektakel en spanning op het schoolplein, de hele game heeft zo;n drie kwartier geduurd en wie had er gewonnen? Natuurlijk, ik had gewonnen en kwam met een hele zooi nieuwe gekleurde knikkers thuis. Ik was zelfs thuis de held want de grote ronde waspoederton was nu tot aan de nok gevuld. Ach, het knikkeren zit ons in het bloed.

Tot de volgende wonder

Gek op uitverkoop

Het zat er al even aan te komen, zoonlief had geen broek meer aan zijn kont en alle shirts waren te klein, tijd om te shoppen! Zo besloot het halve bonagezinnetje de Primarkt onveilig te gaan maken. Papa had nog een overhemd nodig, van Sabina kreeg ik een waslijst aan dingen mee om naar te kijken en ik moest dat allemaal maar onthouden. De hele kermis stapt de auto in en daar gingen we dan, op naar Rotterdam. We zetten de auto neer op een plek waar ze nog aan niet betaald parkeren doen, nog geen twee tellen lopen van de winkel waar ik mijn slag wil slaan. Stappen we de auto uit begint het te regenen, dat kan er ook nog wel bij. Gelukkig hadden we op school de wetlook al geïntroduceerd dus liep ik er hip bij met mijn kroost. In de verte zien we de Primarkt al en het is volgens mij druk. Hier had ik al rekening mee gehouden, aangekomen bij de winkel snap ik waarom het druk is. Veel ging weg voor de helft van de prijs en die was al klein. 'Pak even zo'n tas, kunnen we daar alles in doen' vraag ik aan mijn zoon, die er vervolgens één pakt en het shoppen kan beginnen! Het is werkelijk waar een chaos in de winkel, overal graaiende mensen die waarschijnlijk ook op koopjesjacht waren. We besluiten naar boven te gaan om daar voor Sytse vooral broeken te scoren. Het rek met koopjes is al snel gevonden en ik begin te kijken naar zijn maat. 'Hier, deze is maar negen euro, koopie Sytse, vindt je het wat?' Met een goedkeurend knikje moet ik het doen en ga verder naar het volgende rek. Daar zie ik nog meer broeken en die zijn ook al zo goedkoop.

Dat is mazzel hebben zeg, zoonlief kijkt om zich heen en zegt; 'het is wel erg druk ma, kunnen we niet wat opschieten, ik ben er al klaar mee.' Tja, die knullen zijn ook niet gebouwd op sale. We belanden bij een stelling vesten en truien, daar wordt ook van alles in die tas gepropt. Nu nog wat T-shirts voor onder zijn vest en in de vaart pik ik nog snel even een overhemd voor papsie en Sytse mee, die maar drie euro zijn. 'Mam, gaan we ook nog kijken voor mij, straks is je pinpas leeg en heb ik geen broek. Ik moet er echt een paar hebben want....' Ik luister al niet meer en snel met het spul naar beneden om spijkerbroeken te vinden. Die stelling hebben ze vast verhuisd, ik kan hem niet vinden. Al worstelend strompelen we tussen de rekken zooi, de helft lag op de grond en iedereen zag ik graaien naar het ene shirtje wat echt heel goedkoop was. Hier wil ik niet tussen zitten, ik krijg bijna claustrofobische neigingen en zie nog net op tijd de stelling met de broeken. Ook die waren al bijna leeg geplunderd, de hele kleine maatjes lagen er gelukkig nog volop. Voor Sanne ook nog twee leuke skinny jeans gepakt en op naar de kassa. Ik weet niet of je er wel eens geweest bent, even snel in en uit kan je vergeten. Rijen dik voor de kassa, tot zoonlief zei; 'zullen we boven afrekenen, daar is de rij niet zo lang als hier.' De hele kermis ging met goed gevulde tas de roltrap weer op om zich een baan te wrikken tussen de mensenmassa richting de kassa. Inderdaad, hier staan maar tien mensen minder als beneden dus sluiten we achteraan in de rij. In zo'n rij hangen vele dingen die je nog snel even in je tas propt, bh's voor Sanne, bijna een theedoekenset die ik eigenlijk niet nodig heb. Het laatste hang ik op tijd terug want waarom moet je theedoeken hebben als je een vaatwasser in de keuken heb staan. Na redelijk tempo kwamen we bij de kassa, al ons spul werd in twee megatassen gedaan en de tweeling stond te gokken wat mamsie moest betalen. Sytse had gewonnen en we probeerde een weg naar de uitgang te vinden. Bloedheet had ik het, het zweet stond me in de bilnaad. Had ik nu maar een pluk gras zodat ik het een beetje droog kon houden in de broek.

Tot de volgende wonder

Toen was het al duidelijk

Op mijn zesde verjaardag kreeg ik van mijn peettante Annie een pop cadeau. Ik was een poppenmeisje en kon er niet genoeg van krijgen, dus kreeg ik een pop met echt haar. Dat hadden ze nooit moeten zeggen tegen mij, dat is vragen om ellende. Bij de pop zaten wat verschillende setjes kleding en een borstel die met gemak door het haar ging. Het was mijn mooiste cadeau die dag en de visite kon me gestolen worden. Driftig borstelde ik het haar van de pop, die ik Annie had gedoopt. Alle setjes kleding werden gepast en al snel had ik een eigentijdse combinatie gemaakt; een bloes met kantjes en een bikinislipje met kantjes. Dit was het zomertenu, ik ben midden in de winter jarig en verlangde nu al naar het strand. In de huiskamer zaten ooms en tantes met elkaar te kletsen onder het genot van een kop koffie en een stukje taart. Niets vermoedend zat ik in de keuken en kreeg opeens een brainwave; echt haar, dus dat groeit! Eerlijk gezegd kon ik niet zoveel met dat lange haar, het viel steeds in haar gezicht. Het elastiekje wat in het haar zat was al gebroken dus ik kon het niet meer vast zetten. Er zat niets anders op dan Annie een girly pony te gaan geven, zo kon ze tenminste wat zien. In de keukenla lag een schaar, die heb ik met enige stilte weten te grijpen en hup... daar ging de schaar in Annie der haar en ik creëerde een prachtige pony die naar mijn mening geweldig stond. Ik begon weer te borstelen en zag dat de ene kant iets te ver was weggeknipt, de andere kant ook nog een beetje bijpunten dan maar. In de tijd was ik grenzeloos en wist niet te stoppen, wat uiteindelijk resulteerde in een ultra kort koppie bij Annie. Het was ietsjes te kort geknipt maar wel gelijk, het zat er dus toen al in, dit is mijn roeping, ik word kapper! Het haar had ik met de stoffer en blik vakkundig weggeveegd en vol trots kwam ik de overvolle huiskamer in om iedereen te laten zien dat Annie een mooie nieuwe coupe had. Bij binnenkomst zie ik tante Annie op de bank zitten, zij ziet mijn creatie eerder dan ik vol trots kan melden dat Annie een nieuwe coupe heeft en zie nog net dat ze zich verslikt in het hapje taart wat net naar binnen werd geschoven. Tante Annie begint te hoesten en krijgt een hoofd zo rood dat ik ervan schrik. 'Wat heb je nu gedaan! Die pop koste een godsvermogen, je hebt al het haar eraf geknipt!' hoor ik tante Annie zeggen. Beteuterd kijk ik van de pop naar tante Annie en zeg de legendarische woorden; 'Maar het is echt haar, dat groeit vanzelf weer aan toch?' De hele huiskamer kwam niet meer bij, tante Annie vond het maar matig en ik, ik moest huilen.

Jarenlang heb ik de buurkinderen wijs gemaakt at ik een pop had met echt haar wat groeit. Niemand die me ooit heeft geloofd, alleen ik was er stellig van overtuigd dat het echt aan groeide, het was in vijf jaar al één centimeter gegroeid. Tante Annie heeft het me volgens mij nooit vergeven en toch bleef Annie mijn lievelingspop, ook met het rattenkoppie. Zou dat het zijn, ik knip nog steeds graag stoere korte koppies, al groeit het bij mijn huidige modellen wel aan.

Tot de volgende wonder