In de lappenmand

Was het maar zo simpel dat ik er een pleister op kon doen en over. Voor de kerstdagen werd mijn goddelijke lichaam getroffen door een vervelend hoestje. Buiten dat werd ik al bijna vier weken getrakteerd op een rode slip en daar wordt een mens niet vrolijk van. Na oud en nieuw heb ik de arts maar eens gebeld en die adviseerde mij om eens een hoestdrank te proberen, als dat niet hielp moest ik langs komen. Nou ben ik niet zo'n huisartsbezoek, mag je weer uren in de wachtkamer toeven tussen al die doodzieke mensen en flink bacillen snuiven. Mijns inzien wordt je daar alleen maar zieker van. Na trouw het drankje te hebben geslikt werd de hoest niet minder, juist erger. Nou ben ik geen arts maar zelfs ik kon op mijn klompen aanvoelen dat dit niet pluis was. Na een week bel ik de dokter en ik moest langs komen, een codeïne tabletje kreeg ik niet want de dokter moest mijn longen beluisteren. Ook goed, kan ik gelijk mijn lijstje van kwalen aanvullen en die de volgende dag bespreken.

Het was niet al te druk en ik was redelijk snel aan de beurt. 'Goedemorgen' zei ik met een hese stem, 'ik denk dat ik eens binnenste buiten gekeerd moet worden want het gaat niet bien met moi.' De longen werden beluisterd en conclusie bronchitis. Nou, das mooi dan, daar werkt een hoestdrank niet echt tegen. Het volgende euvel was de menstruatie die al bijna zes weken vloeide en daar wordt je gek van. Ook dat was op te lossen, 'we gaan de cyclus even resetten' zei de arts. Zit er dan een chip in mijn baarmoeder? Goh, ik kan mijn collega vragen of ze hier een App voor kan maken. Omdat er zoveel vloeide werd er ook gelijk weer even geprikt op vitamine D en ijzer tekort, nou Silly heeft flinke bloedarmoede dus hup aan de vitamines. Als je denkt dat je die van de dokter krijg dan heb je het mis. Honderden euro's gaan er maandelijks naar je zorgverzekering en vergoede doen we mondjesmaat. Enfin, de chemische curettage kuur heb ik binnen, de hoest heb ik ook nog steeds dus gisteren nog maar eens een bezoekje gebracht aan de dokter. Zo kom je er nooit en zo 3 keer in de maand. Er was nog een probleem die ik de keer daarvoor niet had besproken, eigenlijk moet ik een lijstje maken om niets te vergeten. Deze dame heeft een incontinentie probleem met al dat gehoest. Bij elke hoestbui had ik het gevoel dat ik mijn blaas opblies, lang leven de luiers! Nou vind ik mezelf iets te jong (of toch te oud) voor het dragen van luiers. Zo stond ik vorige week met de benen over elkaar een hoestbui op te vangen. Zegt er een klant dat dit heel makkelijk te verhelpen is met een bandje om de blaas. En waarom weet ik hier niets van? Ook dit is gisteren besproken en tuttemien kan zich melden bij de gleuvengluurder in het ziekenhuis. 'Zal ik met je meegaan schat?' Manlief vindt het leuk om in alle kastjes te snuffelen en krijgt het nog voor elkaar mij uit de beugelstoel te trekken om zelf erin te gaan hangen. Ik schaam me dood als hij mee gaat, of moet ik hem dit pleziertje gewoon gunnen. Het is alweer vijftien jaar geleden dat hij afdeling gyn op zijn kop heeft gezet. Al met al staan er op de kast genoeg potjes met pillen die ik mag slikken, ben ik dan mooi klaar mee! Mijn jaar begint op gezondheid gebied al lekker... NOT!

Tot de volgende wonder

Vooruitziende blik van Disney



Addy van den Krommenacker, Frank Govers en Victor en Rolf kunnen wel inpakken, de trend wordt gezet door Walt Disney, het moet niet gekker worden! Afgelopen week zagen we onze eigen Trix met een hoofddoek over haar welbekende hoedje, het land was te klein! De hoed van de Koningin is al een status symbool op zich, het wordt gezien als de kroon en daar wordt dan een voile sprei overheen gedrapeerd. Eerlijk gezegd vind ik het geen pan maar wie ben ik. Na wat speurwerk vond ik nog meer gelijkenissen, wat dacht je van Kate en William? Ze lijken zo uit een sprookjesboek geslopen, in dit geval Assepoester als ik me niet vergis. De prins uit de tekenfilm heeft iets meer haar, maar de lach is identiek. Niet te vergeten Kate, wat een gelijkenis met Assepoes. Klein detail is het nekbandje bij Assepoes, daarvoor in de plaats is Kate meer van het minimalisme. Op het bal verschenen ook de twee stiefzusters, kijk en zoek de verschillen! Wat een treffende gelijkenis. Ik moest bij het zien van de tekenfilm ook altijd denken aan de twee dochters van Andrew en Sarah, ze zien er zo lomp uit.  De bekende modeontwerpers moeten toch maar eens in de leer bij Meneer Disney wat eigentijdse mode betreft, bizar he?

Tot de volgende wonder

Hoestbuien van Tena lady

Je zal er maar last van hebben; hoestbuien. De afgelopen weken heb ik denk wel honderd keer mijn longen uit mijn lijf gehoest, vooral als je in horizontale positie vertoefd. Bijkomend feit is dat deze dame op leeftijd de plas niet meer op kan houden. Het gevolg, ik houd de wc bril goed warm! Nog maar te zwijgen over de Tena lady's die vol lopen na een hoestbui. Gek word ik ervan en de dokter die zegt dat de hoest los moet komen met een hoestdrank. Nou meneer de dokter, heb ik goed nieuws, één fles zo goed als leeg en ik hoest me nog steeds de broek vol! Als ik een urinemonster moet afgeven hebben ze vast genoeg aan één Tena lady dunkt me. De hoest moet los gaan komen en dat gebeurd maar mondjes maat. Ik denk dat ik morgen de huisarts maar weer ga bellen om de hoestprikkel voor de nacht kwijt te raken. Lig je net in bed begint het gehoest weer. Het gevolg dat je weer naar de wc moet en dat gaat zo de hele nacht door. Hoe kan ik op die manier aan mijn nachtrust komen? Niet dus, weinig slapen en veel hoesten. Dan zijn er van die mensen die hoor ik al denken; stop dan met roken! Ook voor die mensen heb ik nieuws, ik rook amper! Soms steek ik een siggie op om even lekker door te kunnen hoesten, het helpt iets maar niet veel. Het heeft één voordeel, mijn ventje vind me sexy klinken, met al dat gehoest zijn mijn stembanden ook aardig naar de knoppen. Gelukkig woon ik niet in Meerdijk zus zal ik geen EHEC virus hebben.

Ik kan zo bij zo'n erotische lijn mijn centen gaan verdienen. Als ik er zo eens over nadenk is dat wel een mooie manier van euries scoren. Lui vanaf de bank een beetje hees lullen moet te doen zijn toch? Ik weet alleen niet of ik zoveel klandizie trek als ik middenin een hoestbui zit, het word wel een natte boel als ik niet snel naar de pot ren!

Tot de volgende wonder

Happy Newyear!

Jeetje wat gaat de tijd toch hard, we zitten nu al drie dagen in 2012 en ik heb voor mijn gevoel al bergen verzet! Lichamelijk voel ik me een omgewaaide abri en met mijn strot is het al niet veel beter gesteld. Mijn eerste vrije dinsdag van het nieuwe jaar en wat gaan we doen Syl? Nou ehm... auto naar de keuring gebracht, voor de rest bar weinig eigenlijk! Eerlijk gezegd geniet ik nog van het laatste uur van de kerst decoratie. Straks trek ik de stekker eruit en proppen we alles weer in dozen en tassen, die we vervolgens op zolder parkeren om ze op zes december weer naar beneden te halen. Zo is de cirkel weer rond, al zit er wel bijna een jaar tussen. Maar voordat het zover is gaan we genieten van een nieuw jaar met nieuwe kansen en uitdagingen. Het nieuwe jaar begon geweldig, ik had vijf minuten voor twaalf uur de veiligheidsdop van de champagnefles verwijderd om hem precies om twaalf uur te laten ploppen. Helaas, ook dit jaar had ik geen geluk want spontaan nam de kurk het initiatief om twee minuten voor aanvang al te spuiten, de helf van de fles over de vloer en over mijn partydress. Ja, dat kan alleen mij gebeuren dus begin ik met mijn wazige kop de glazen te vullen. Vergat ik de tijd, het schenken ging niet zo vlot na een aantal glaasjes plezierdrank. Enfin, iedereen zoent elkaar, wenst elkaar een geweldig 2012 en mamsie was duidelijk te laat! Het mocht de pret niet drukken en na tien minuten sta ik dan eindelijk buiten met mijn glaasje kir royal de buren te zoenen. Vaders liep goed gepakt en gezakt met een plastic tas vol vuurwerk de boel af te steken. Dat ik me dat nog herinner is me nog een raadsel. Vervolgens gaan wij traditiegetrouw nog even naar het pleintje achter ons, alwaar een minimalistisch vreugdevuurtje brand. Ik snap het wel, het zal een minimalistisch jaartje worden en de broekriem moet stevig worden aangetrokken. Tot mijn verbazing zie ik op het grasveld ernaast een stapel palets liggen, boekenkasten, tafels en nog meer brandbaar spul. Waarom gaat dat niet het vuur op, voor mijn gevoel is het al bijna uit! 'Heel zielig, we mogen geen groot vuur maken, alleen als het laag blijft mag het blijven branden' vertelde een buurtbewoner. 'Nou, dan mogen ze wel een beetje doorstoken met die voorraad, anders brand het met Pasen nog!'

We staan te genieten van het vuurwerk, zie ik een brandweerwagen de straat in  komen rijden. Nee he, gaan ze dit blussen??? Politie eromheen en de brandweer dooft het vuur. Daar gaat de lol, het is al jaren het ontmoetingsplein van de buurt, al jaren gaat het goed en nu mag het niet meer? Wat voor bollen heeft de burgemeester geslikt? Om een lang verhaal kort te maken, de boel werd gedoofd, de voorraad brandbaar hout flink uitgedund en wat er nog lag, je verzint het niet, DAT MOCHT DE FIK WEER IN! Als dit de logica is van 2012 dan is er nog hoop voor Britt en Imke! Ik ben met de familie maar weer naar binnen gegaan en daar hebben we het nog heel gezellig gemaakt. Ik ben benieuwd hoe het er aan het eind van het jaar aan toe gaat, zal er dan weer een gecontroleerd vreugdevuur zijn of staan we allemaal met een vuurkorf op het plein! Langs deze weg wil ik al mijn bloglezers een geweldig 2012 wensen, voor jullie het dubbelen wat jullie mij toewensen!

Tot de volgende wonder

Mijn moederhart brak...

Wat heb ik genoten van ons jongste vruchtje Sanne, zij schitterde op haar schoo tijdens de dinnershow. Het publiek; juist, pubertjes met pukkeltjes en een vreemd gevoel voor humor. Laat ik het zo zeggen, ze zijn enorm aan het experimenteren met gevoelens en dan per definitie die van anderen. Gelukkig had dochterlief er niet zoveel last van, zij weet goed van zich af te bijten. Het begon allemaal rond twee uur, daar kwamen de leerlingen van de school waar ik werk om de dertig dametjes in de dop te transformeren naar echte Disney sterren. Het ging in een rap tempo, voor we het wisten was het vier uur en zat iedereen in de krul en waren de gezichtjes verfraaid met een laagje make-up. De zenuwen konden komen en dat was bij sommigen wel te merken. Al stressend rende ze door de schoolgang heen, het toilet werd goed bezocht. Als ik die middag met een schoteltje in het toilet had gezeten dan had ik mijn kerstdiner bij elkaar kunnen verdienen. Sanne had dagen ervoor een jurk uitgezocht die mamsie vanmorgen nog even snel moest halen. Ze wilde graag in een nieuwerwetse Belle jurk op het podium staan en zo geschiede. Met opgestoken haren en haar prachtige glansjurk kon ze niet meer stuk, een plaatje! Vol trots ben ik erbij gaan zitten en heb van de generale nog wat filmpjes weten mee te pikken. Toen was het daar, de pubers stroomde de aula in en gingen op hun plaats zitten en wachten op wat komen zou. Sanne had al weken geoefend op al haar danspasjes en de stem was goed van kleur. Daarnaast was het ook nog even finetunen met de schoolband, waar ze wekelijks aan het oefenen waren voor deze avond. Nog een grotere verrassing, mamsie mocht erbij blijven en ik heb echt alles op film gezet. Bij ieder solostukje of tweede stem smolt mijn moederhart, wat heerlijk dat ik dit heb mogen meemaken. Om niet alles voor mezelf te houden zal ik een filmpje hierbij zetten om dit met al mijn bloglezers te delen, so cute! Het is een stukje van haar eigen arangement die zij vol trots zelf gemaakt heeft en zo knap! Nu zing ik regelmatig met Sanne mee als ze achter de piano zit en steeds zong ik een ander nummer dan zij. Dat was voor haar een teken dat ze dit wilde doen tijdens de dinnershow en zo geschiede...

Mamsie zat te genieten en de tienerjeugd er omheen waren erg druk. Ik zeg wel eens tegen mijn leerlingen dat ze druk zijn, dat is een gefluister vergeleken bij deze pubertjes. Wat kunnen die een geluid verplaatsen zeg en dan zit er één die zegt dat hij naar huis wil omdat hij net zijn laatste stuk van zijn toetje zijn huig heeft laten passeren. Ach, ik heb me er voor af kunnen sluiten en dubbel zitten te genieten, een traantje weg pinkend vol trots, mijn moederhart brak... Sanne in de schoolband

Tot de volgende wonder

My point of vieuw

Zou ze nog komen dit jaar, of blijven we hier liggen tot volgend jaar? Ze zou ons toch niet vergeten zijn? Ik ben benieuwd of we nog een heerlijk sopje krijgen, zo ziet de wereld er wel heel dof uit. Ik ben gemaakt om te stralen en te schitteren, net als jullie toch? Oh wacht, ik hoor iemand naar boven komen, het zal toch niet... ja! Niet zo ruw, voorzichtig, nee niet die tas, pak ons! Mijn god, kan dat niet wat zachter? Oh nee huisje, pas op straks val je eruit, kom ik hou je. Een hels lawaai komt uit het trapgat, gevolgd door een 'Sorry mam, ik kon er niets aan doen.' Een treurig aanbeeld ligt daar onderaan de trap in honderden stukjes. Er zijn drie huisjes gesneuveld, hoe vullen we die plekken nu weer op. Daar weet vrouwke wel wat van te maken hoor, geen nood.

*Week later*

Vanuit hier kan ik het hele gezin zien, nog meer kaarslicht voor me en naast me word ik bijgeschenen door vele lampjes. Eigenlijk hang ik hier prima, al kriebelen die veren soms wel een beetje. Zie mij eens schitteren en stralen, ja ook jij Tinsel. Dankzij jou krijg ik nog meer glans op mijn velletje. Het is nog even aftellen voordat ze weer allemaal gezellig voor ons gaan zingen. Het kleine mensenkind is vooruit gegaan met haar pianospel en ik moet zeggen dat de stemmen bij de muziek goed van kleur zijn. Zeg roos, weet jij hoelang we nog moeten wachten? De roos zucht en telt op haar bladeren de dagen tot kerstmis. Nog acht dagen bal, wil je misschien een klein stukje opschuiven zodat ik er ook van kan genieten? Ja ho, ik hang hier ook nog he, dit is mijn plek en daar laat ik me niet van verdrijven, zegt vlinder. Vrede op aard zegt het gehaakte engeltje en danst vrolijk rond de lichtjes. Helleuw, meej wie heng next toe joe? vraagt de rood wit gestreepte kerststok. Als je maar niet voor mijn uitzicht gaat hangen dan is het goed. Zoals engeltje al zei vrede op aard, laten wij dan het voorbeeld zijn en de plekjes met elkaar delen zodat we allemaal kunnen genieten van de komende kerstdagen. Mooi gesproken bal, zegt de piek. Van hierboven hangen jullie allemaal perfect en kunnen we gezamenlijk zien hoe dit gezin van ons geniet. Ik zie ook al wat pakjes onder ons liggen, dat moet een goed jaar worden!

Ik zie nog een gat in de boom, ik verhang nog wat versiersels. Vanuit mijn plekje op de bank ziet het er allemaal perfect uit, dit gaat een geweldige kerst worden. Het is altijd een werk om alles goed in die boom te krijgen, zeker als er wat huisjes gesneuveld zijn. Deze plekjes zijn opgevuld door nieuwe huisjes, hopelijk bemerken ze het niet dat het nieuwe zijn. Nog acht dagen voordat het kerstmis is, ons bonagezinnetje heeft er nu al zin in!

Tot de volgende wonder

Super Mario ehm... DOOD!

'Mam, kom zitten dan leg ik het je uit, kijk...'Ja hoor, de tweeling probeert mij een spel te leren in vijf seconden. Sytse begon zijn betoog en ik was hem na vijf seconden al kwijt. 'Wat moet ik doen? Op dit pijltje drukken en dan ga ik vooruit, ok en dan.' 'Nee mam, je moet op dit pijltje drukken anders ga je achteruit, en als je op één drukt gebeurd er niets en als je op twee drukt kan je springen.' 'leuk, maar waar moet ik naartoe springen dan?' 'Nou in het spel moet je over paddo's heen springen en de bloemen mag je ook niet raken. Je mag wel op een bij zijn hoofd springen.' Ja, het is mij geheel duidelijk... NOT! 'Vooruit, laten we dan maar gaan spelen dan leer ik het vanzelf wel. wie ben ik?' Ik was het poppetje met een geel paddohoofd, gezellig. We starten en ik zie mezelf niet eens tussen al wat er gebeurd. 'Ja daar loop ik, wat moet ik nu doen?' 'LOPEN MAM!' Je snapt het al, daar ging mijn eerste leven, zo met mijn knar tegen een bloemetje aan. Op mijn leeftijd moet ik toch wel weten hoe het werkt met de bloemetjes en de bijtjes. Ik kom als een luchtbel terug in het spel maar hoe kom ik nou uit die bel? Daar had ik al op een knipje gedrukt en je raad het al, ik viel bovenop een bijtje en ik heb punten! Daarvan ben ik zo in mijn sas dat ik niet zie dat er een volgende bij aan komt vliegen en ik ben net te laat weg. Dat krijg je als je in wilde paniek op alle knoppen tegelijk gaat drukken. Voor de tweede maal kom ik terug als bubbel en ik probeer het spel voort te zetten. Weinig kans want ik laat mezelf uit de luchtbel zo het ravijn in storten, zo dood als een pier!

Het spel heeft nog geen twee minuten geduurd, dit is echt niets voor mij. Komen ze met de vraag of ik misschien Mario Kars wil spelen. Is dit een serieuze vraag of teek joe mamsie wederom in de meeling? Natuurlijk niet! Vanmiddag heb ik in een deuk gelegen toen de kids het aan het spelen waren, zie je een baby in een buggy als een razende het parcours afleggen, ik kwam niet meer bij. Het is duidelijk, dit soort snelle spelletjes zijn echt niets voor mij. Gelukkig sta ik met tennis nog als hoogste, ja twins zie mamsie daarin maar eens te verslaan!

Tot de volgende wonder